Mała czy duża bez różnicy/2

• Rozdział 2

Od pięciu lat nie jeździłyśmy do babci, święta spędzałyśmy razem to były najpiękniejsze lata w moim życiu. O moich 13 świętach zacznę opowiadać już od września,  bo właśnie 1 września po powrocie ze szkoły zobaczyłam swojego ojca. PIERWSZY RAZ OD 11 LAT!!!!!!!!!!!! Byłam w wielkim szoku. Był to wysoki mężczyzna o czarnych postawionych włosach, ubrany w biały T-shirta i dżinsy. Wydawał się bardzo miły i taki był. Spędziłam z nim cały dzień i nie żałuje, w końcu mam tatę. Spędzałam z nim dużo czasu, szkoda tylko że wtedy nie wiedziałam dlaczego.
Mama była strasznie dziwna tak jak by próbowała się ode minie odsunąć, coraz rzadziej się uśmiechała. Bałam się o nią, nic mi nie mówiła.
Już całkiem przestałam ją rozumieć na święta pojechałyśmy do tej starszej kobiety która jest jej "matką"! W sumie była ona nietypowo miła, nie było tak źle jak myślałam, do czasu. Bardzo podobał mi się ten wieczór, ale niestety mama wpadła w poślizg... 

***

Trafiłyśmy do szpitala. nie było ze mną aż tak źle kiedy się obudziłam nad moim łóżkiem stał tata nie było nikogo więcej. Czułam się dosyć dobrze, miałam złamaną rękę i rozwalony łuk brwiowy. Gdy chciałam otworzyć oczy do sali wszedł lekarz.
-Śpi?- zapytał lekarz
-Tak, cały czas. Proszę mi powiedzieć co z Hanną?- spytał ściszonym głosem tata, i podszedł z doktorem do okna. Pewnie żebym nie usłyszała
-Nie za dobrze, będzie trzeba przeprowadzić operację.
-Zdaje sobie sprawę 
-Czy pan wie że pańska była żona, ma raka i w dodatku to 4 stadium?-jak by ktoś nie wiedział o co chodzi to znaczy że jest to w bardzo poważnym stopniu
-Tak właśnie dlatego tu jestem, wiem że moja córka będzie mnie potrzebować-powiedział ze łzami w oczach
-Ja muszę iść, operacja odbędzie się z godzinę, Jeśli córka się obudzi proszę zawołać pielęgniarkę żeby ją zbadała-rzekł wychodząc z sali.
-Ona umrze? -spytałam prosto z mostu
-Nie wiem kochanie, nie mam zielonego pojęcia-powiedział gładząc mnie po głowie. Po chwili milczenia zapytał-Słyszałaś całą rozmowę, prawda?
-Tak- rozpłakałam się.
On chwycił mnie mocno i przytulił, po chwili rzekł:
-Nie bój się jestem tu i nigdy już cię nie zostawię, a twoja mama przeżyje
-Tato...- nie dałam rady nic więcej powiedzieć czułam się zmęczona.
Leżałam i wpatrywałam się w sufit przez 3 godziny, zastanawiałam się jak to mi bez niej będzie, co ze mną będzie, czy będę mogła być z moim ojcem i jego rodziną (bardzo lubiłam jego żonę i moją malutką siostrzyczkę), czy będę musiała zamieszkać z babcią czego strasznie nie chciałam. Czułam się nie za dobrze wiec zasnęłam na chwilkę. gdy się obudziłam (było to koło 12:00) wstałam z łóżka było już znacznie lepiej, postanowiłam się przejść. przeszłam koło kilku pielęgniarek i słyszałam tylko:
-...Przykro mi maleńka... Będzie dobrze... Współczuję... Wiem co czujesz kochana... 
Słysząc to byłam taka rozkojarzona, nic nie rozumiałam (przecież dopiero się obudziłam). Po chwili dotarło do mnie że... że... ona... ona... jej już tu nie ma, nie ma, straciłam ją, nie ma jej tu, nigdy już jej nie zobaczę, nie ma jej. NIE MA!!!!! STRACIŁAM JĄ!!!!! JUŻ MI NIGDY NIE POMOŻE !!!!! Jedyne co chciałam zrobić w tamtej chwili to się do niej przytulić nie rozumiałam dlaczego to przytrafiło się właśnie nam, dlaczego ja, dlaczego ona. Byłam taka przybita rozpłakałam się straciłam siłę, upadłam, położyłam się na ziemi, nie chciałam w to wierzyć.